عرفی شیرازی | غزلها | غزل شماره ۲۲۸

اهل وفا که آتش ما تیز می‌کنند چون شعله سر کشد همه پرهیز می‌کنند ای بی‌غمان حذر که غزالان مست یار فتراک عمر عافیت آویز می‌کنند شمشیر غمزه-کند شد آهنگ قتل من کاین تیغ به خون جگر تیز می‌کنند برخون کشته تو ملایک زنند جوش این شهد را ببین که مگس-ریز می‌کنند معمور باد سینه عرفی که درد و غم تعمیر این زمین بلا خیز می‌کنند