عرصه

/vâže/

لغت‌نامه دهخدا

(عَ ص) [ ع. عرصة ] (اِ.)<BR>۱- حیاط، فضای خالی جلوی خانه.<BR>۲- میدان.<BR>۳- صحرا. ج. عرصات. ؛ ~ را به کسی تنگ کردن در فشار و مضیقه قرار دادن. ؛ به ~ رسیدن کسی الف - بزرگ شدن و از عهدة کارهای خود برآمدن. ب - به ثروت و قدرت رسیدن.<br>

مترادف‌ها و واژه‌های مرتبط

پهنه، جولانگاه، رزمگاه، زمینه، ساحت، صحنه، فضا، گستره، مصاف، میدان حیاط بیابان، صحرا