عراهیل

/vâže/

لغت‌نامه دهخدا ـ ویرایش دوم

عراهیل . [ ع َ ] (ع ص، اِ) گروه بر سر خودگذاشته و بیکار. (منتهی الارب ) (آنندراج ). الجماعة المهملة. (اقرب الموارد). ج ِ عرهول . (ناظم الاطباء).