عراقی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۸۶

ای خوشتر از جان، آخر کجایی؟ کی روی خوبت با ما نمایی؟ بی‌تو چنانم کز جان به جانم هر سو دوانم، آخر کجایی؟ بیمار خود را می‌پرس گه گه پیوسته از ما مگزین جدایی جانا، چه باشد؟ گر در همه عمر گرد دل ما یک دم برآیی تا کی ز غمزه دلها کنی خون؟ چند از کرشمه جان را ربایی؟ چون می‌بری دل، باری، نگه‌دار بیچاره‌ای را چند آزمایی؟ دربند خویشم، بنگر سوی من باشد که یابم از خود رهایی