عارضه
/vâže/
لغتنامه دهخدا
(رِ ض) [ ع. عارضة ]<BR>۱- (اِفا.) مؤنث عارض.<BR>۲- (اِ.) پیشامد، حادثه.<BR>۳- بیماری، مرض. ج. عوارض.<br>
فرهنگ فارسی معین
(رِ ض) [ ع. عارضه ] ۱- (اِفا.) مؤنث عارض. ۲- (اِ.) پیشامد، حادثه. ۳- بیماری، مرض. ج. عوارض.
مترادف و متضاد واژهدان
بیماری، کسالت، ناخوشی اتفاق حادثه، رویداد آسیب، آفت، بلا
واژگان فارسی سره واژهدان
ناهنجاری، ناخوشی، رنجوری، رخداد، پیامد، بیماری