عابیة

/vâže/

لغت‌نامه دهخدا ـ ویرایش دوم

عابیة. [ ی َ ] (ع ص ) زن نیکوروی حسنة. (منتهی الارب ) (آنندراج ). زن زیبا. گویند: جاریة عابیة. (اقرب الموارد).