طنز

/vâže/

لغت‌نامه دهخدا

(طَ) [ ع. ] ۱- (مص م.) ریشخند کردن، مسخره کردن. ۲- طعنه زدن. ۳- (اِمص.) طعنه. ۴- (اِ.) ناز و کرشمه. ۵- عملی که جنبه‌های نادرست یا ناروای پدیده‌ای را مورد مسخره قرار می‌دهد و هدف آن اصلاح است. (اعم از شعر، نثر و نمایش).

مترادف‌ها و واژه‌های مرتبط

استهزا، فکاهه، فکاهی، مسخره، هزل ≠ جد ناز طعنه، سرزنش