طسم

طسم . [ طا سین ْ میم ْ ](اِخ ) در مفتتح سوره های الشعراء و القصص از حروف مقطعه ٔ اوایل پاره ای از سوره های قرآن است، و مفسران رادر معنی آن اختلافات بسیار است . ابوالفتوح رازی در تفسیر خویش آورده که والبی گوید: نامی است از نامهای خدا. عکرمه گفته که علما از تفسیر آن اظهار عجز کرده اند. مجاهد گفته : نام سوره است . ابوروق گفته : نامی است از نامهای قرآن . محمدبن کعب گفته : طاء طول و سین سناء و میم ملک خدای است . امیرالمؤمنین علی بن ابیطالب علیه السلام فرمود: طاء طور سینا و سین اسکندریه و میم مکه است . امام جعفر صادق علیه السلام گفته : طاء درخت طوبی و سین درخت سدرةالمنتهی و میم اشاره به محمدمصطفی صلی اﷲ علیه و آله و سلم است که بدین نامها خدای تعالی سوگند یاد فرموده است . (ابوالفتوح رازی ).

طسم . [ طَ س َ ] (ع مص ) ناگوار گردیدن . ◄ نفخ کردن شکم . ◄ (اِ) تیرگی و تاریکی اول شب . ◄ تاریکی . (منتهی الارب ) (آنندراج ).

طسم . [ طَ ] (ع مص ) مثل الطمس . (زوزنی ). ناپدید گردیدن . طسوم . (منتهی الارب ) (آنندراج ).