طایل

/vâže/

لغت‌نامه دهخدا

(یِ) [ ع. طائل ] ۱- (اِفا.) برنده، قاطع. ۲- (اِ.) فزونی، مزیت. ۳- توانایی، قدرت. ۴- توانگری. ۵- فراخی، وسعت. ۶- فایده، سود.

مترادف‌ها و واژه‌های مرتبط