ضبوب
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
ضبوب . [ ض َ ] (ع ص ) ستور که دود و گمیز اندازد. ◄ گوسفند تنگ سوراخ پستان . ◄ (اِخ ) نام اسب جمانه ٔ حارثی . (منتهی الارب ).
ضبوب . [ ض ُ ] (ع مص ) خون آمدن لب و سیلان او. (منتهی الارب ). ضَب ّ. رجوع به ضَب ّ شود.