ضایعه
/vâže/
لغتنامه دهخدا
(یِ عَ یا عِ) [ ع. ضایعة ] (اِفا.) مؤنث ضایع.<BR>۱- از دست رفته، تلف شده.<BR>۲- تباه شده، فاسد.<br>
فرهنگ فارسی معین
(یِ عَ یا عِ) [ ع. ضایعه ] (اِفا.) مؤنث ضایع. ۱- از دست رفته، تلف شده. ۲- تباه شده، فاسد.
واژگان فارسی سره واژهدان
تباهی