صفنة

صفنة. [ ص َ ن َ ] (ع اِ) سفره . (منتهی الارب ). ◄ ریه ٔ شتر که از دهان بیرون آرد. (منتهی الارب ). ◄ رجوع به صفن شود. ◄ توبره ٔ شبان و شتربان که زاد و ادوات خود در آن نهند. (منتهی الارب ). آوند که شبان طعام خود در آن نهد. (مهذب الاسماء). رجوع به صَفْن، صَفَن و صُفْن شود.

صفنة. [ ص َ ن َ ] (اِخ ) موضعی است به مدینه . (معجم البلدان ) (منتهی الارب ).