صائب تبریزی | دیوان اشعار | گزیده غزلیات | غزل شماره ۱۷

عمری است حلقه در میخانه‌ایم ما در حلقه تصرف پیمانه‌ایم ما از نورسیدگان خرابات نیستیم چون خشت، پا شکسته میخانه‌ایم ما مقصود ما ز خوردن می‌نیست بی‌غمی از تشنگان گریه مستانه‌ایم ما در مشورت اگر چه گشاد جهان ز ماست سرگشته‌تر ز سبحه صد دانه‌ایم ما گر از ستاره سوختگان عمارتیم چون جغد، خال گوشه ویرانه‌ایم ما از ما زبان خامه تکلیف کوته است این شکر چون کنیم که دیوانه‌ایم ما؟ چون خواب اگر چه رخت اقامت فکنده‌ایم تا چشم می‌زنی به هم، افسانه‌ایم ما مهر بتان در آب و گل ما سرشته‌اند صائب خمیرمایه بتخانه‌ایم ما