صائب تبریزی | دیوان اشعار | متفرقات | شماره ۵۱۰

نتوان کرد به زندان بدن محصورم شیشه را می‌شکند زور می‌پرزورم در نمکدان ز نمکزار چه خواهد گنجید؟ چه کند حوصله تنگ فلک با شورم؟ بس که آمیخته نیش بود نوش جهان دیدن شهد فزون می‌گزد از زنبورم