صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۸۹۳

روز روشن گل و شمع شب تارست شراب برگ عیش و طرب لیل و نهارست شراب تا بوی در دل خم، هست فلاطون زمان محفل آرا چو شود، باغ و بهارست شراب روی عقل است ز سر پنجه تاکش نیلی با همه شیشه دلی شیر شکارست شراب نعل بی‌طاقتی از جام در آتش دارد بس که مشتاق به لعل لب یارست شراب هر حریمی که در او ساقی تردستی نیست جام خمیازه خشک است و غبارست شراب می‌کند با لب میگون تو می‌کار نمک چشم مخمور ترا آب خمارست شراب هست از روی تو چون برگ خزان دیده خجل گر چه گلگونه هر لاله عذارست شراب نه حباب است که در ساغر می‌جلوه گرست عرق آلود ز شرم لب یارست شراب گریه تلخ بود حاصل میخواری من بی‌تو در دیده من غوره فشارست شراب نتواند طرف عشق شد از بی‌جگری گر چه بر عقل زبردست سوارست شراب ظلمت غم چو کند تیره جهان را صائب روشنی بخش دل و جان فگارست شراب