صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۸۵۷

هر که با ما می‌کند بیگانگی معنی بیگانه می‌دانیم ما نه فلک را گرد آن شمع طراز جوشش پروانه می‌دانیم ما از دو عالم گر چه بیرون رفته‌ایم خویش را در خانه می‌دانیم ما همچو صائب شهپر توفیق را همت مردانه می‌دانیم ما عقل را دیوانه می‌دانیم ما عشق را فرزانه می‌دانیم ما دست و تیغ عالم خونریز را شیشه و پیمانه می‌دانیم ما استقامت را درین وحشت سرا لغزش مستانه می‌دانیم ما در ریاض عشق، بخت سبز را سبزه بیگانه می‌دانیم ما گوشه‌ای کز خود کند ما را خلاص گوشه میخانه می‌دانیم ما گفتگوی دولت بیدار را سر به سر افسانه می‌دانیم ما در گلو چون گریه می‌گردد گره از قناعت، دانه می‌دانیم ما در قمار عشق جان را باختن بازی طفلانه می‌دانیم ما این محیط پر حباب و موج را گوهر یکدانه می‌دانیم ما هر دلی کز آرزوها پاک شد خلوت جانانه می‌دانیم ما قانع از دنیا به رنگ و بو شدن سخت نامردانه می‌دانیم ما دیده قربانیان حیرتیم خواب را افسانه می‌دانیم ما