صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۸۱۰

گمراه کند غفلت من راهبران را چون خواب، زمین گیر کند همسفران را بی‌بهره ز معشوق بود عاشق محجوب روزی ز دل خویش بود بی‌جگران را در کوه و کمر از ره باریک خطرهاست زنهار به دنبال مرو خوش کمران را چون صبح مدر پرده شب را که مکافات در خون جگر غوطه دهد پرده دران را ز آتش نفسان نرم نگردد دل سختم این سنگ کند خون به جگر شیشه گران را اکسیر شد از قرب گهر گرد یتیمی از دست مده دامن روشن گهران را هر نامه که انشا کنم از درد جدایی مقراض شود بال و پر نامه بران را با دیده حیران چه کند خواب پریشان؟ صائب چه غم از شور جهان بی‌خبران را؟