صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۷۰۸

کوتاه ساز رشته آمال خویش را مپسند در شکنجه پر و بال خویش را پرواز من به بال و پر توست، زینهار مشکن مرا که می‌شکنی بال خویش را دست دعا بود سپر ناوک قضا در کار خیر صرف کن اقبال خویش را دل واپسان به هیچ مقامی نمی‌رسند بفرست پیشتر ز اجل مال خویش را آن سنگدل که آینه ما به سنگ زد می‌دید کاش صورت احوال خویش را با دشمنان دوست نما در میان منه صائب اگر ز اهل دلی، حال خویش را