صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۸۵۲

اگر سرای جهان در خور سزا بودی ز خوان رزق شکر روزی هما بودی اگر به زور تردد شدی فراوان رزق تمام حاصل عالم ز آسیا بودی اگر حیات مقدر به زر فزون گشتی کجا دو هفته گل سرخ را بقا بودی؟ اگر نه کام جهان در کنار ناکامی است کلید گنج نه در کام اژدها بودی اگر نه مصلحت خلق در غم و شادی است همیشه بام عناصر به یک هوا بودی اگر به پای طلب روزی آمدی در دست کلید گنج سعادت هزار پا بودی! به قدر حاجت اگر اعتبار می‌افزود نمک چو جان گرامی گرانبها بودی به جان یکدگر این ناکسان چه می‌کردند اگر نه روزی هر کس جدا جدا بودی اگر به جاه رسیدی کسی به استحقاق مقام اهل سخن عرش کبریا بودی به قدر همت اگر هر کسی گرفتی اوج مقام صائب بر ذروه سما بودی