صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۸۰

روی تو غنچه ساخت گل آفتاب را در هم شکست کوکبه ماهتاب را دوری مکن ز صحبت نیکان که می‌کند گوهر عزیز در نظر خلق آب را پروای رستخیز ندارند راستان روز حساب، عید بود خودحساب را بی‌عشق خون مرده بود دل به زیر پوست از آتش است گریه خونین کباب را روشندلان ز تیغ زبانند بی‌نیاز حاجت به شمع نیست شب ماهتاب را صورت پرست فیض ز معنی نمی‌برد بلبل به جای گل نپرستد گلاب را معنی شود ز نازکی لفظ، دلپذیر در شیشه است جلوه دیگر شراب را هر کس که از خسیس کند مردمی طمع دارد توقع از گل کاغذ گلاب را صائب ز مد عمر اقامت طمع مدار آرام نیست جلوه موج سراب را