صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۷۸۰

خودآرا را برابر می‌کند با خاک خودبینی حنای شهپر پرواز طاوس است رنگینی قناعت با سفال خویش کن کز ظاهرآرایی شود آب گوارا ناگوار از کاسه چینی سپهر سفله بر شیرین زبانان تنگ می‌گیرد ز بند نی نمی‌آید برون شکر ز شیرینی متاب از ساده لوحی رو اگر آسودگی خواهی که گردد دردهای نسیه نقد از عاقبت بینی ز بار دل یکی صد شد پریشان گردی زلفش که می‌سازد فلاخن را سبک پرواز سنگینی رخش با خط برآمد خوش، که را می‌گشت در خاطر که طوطی محرم آیینه گردد با سخن چینی؟ برون آ از خودی تا دیده‌ات حق بین شود صائب که خودبینی نگردد جمع هرگز با خدابینی