صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۷۷۹

اگر چه دارد از الفاظ چندین ترجمان معنی به معنی همچنان گنگ است با چندین زبان معنی ز معنی لفظ می‌گردد زمین گیر و جهان پیما بر این کشتی بود هم لنگر و هم بادبان معنی ندارد دیده کوتاه بینان نور آگاهی وگرنه هست در هر نقطه پنهان یک جهان معنی لباس نارسای لفظ، معنی را کجا پوشد؟ کف بی‌مغز باشد لفظ و بحر بیکران معنی به تاریکی مکن انفاس را ضایع چو اسکندر که می‌بخشد چوآب خضر عمر جاودان معنی جمال آب حیوان نیل چشم زخم می‌خواهد ازان از لفظ پوشد جامه عباسیان معنی ز بیم چشم بد، یوسف لباس بندگان پوشد ازان در پرده الفاظ می‌گردد نهان معنی در احسان نارسایی نیست ارباب مروت را مخلد زنده ماند هر که را بخشید جان معنی مسیحا را به گفتار آورد خاموشی مریم تو چون خاموش گردی می‌شود صاحب بیان معنی اگر باریک گردی بر تو این معنی شود روشن که در هر خار پوشیده است چندین گلستان معنی به دلها چون هلال عید نتوانی زدن ناخن نسازد تا خدنگ قامتت را چون کمان معنی سخن آسوده است از سردی ناز خریداران ندارد چون بهار عنبر سارا خزان معنی یکی صد گشت ثقل زاهد از عمامه آرایی که بر دلها ز لفظ پوچ می‌گردد گران معنی چنان کز مرکز ثابت قدم پرگار می‌گردد به قدر پافشردن می‌دود گرد جهان معنی ز پشت تیره گردد رونما آیینه روشن به قید لفظ تن درمی دهد صائب ازان معنی