صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۷۶۳

ندارد سرو این گلزار تاب شیون‌ای قمری بنه از سرمه طوق خامشی بر گردن‌ای قمری ترا سرحلقه عشاق اگر خوانند جا دارد که دایم بر فراز سرو داری مسکن‌ای قمری تعجب دارم از طوق گلوی نغمه پردازت که از یک حلقه زنجیر خیزد شیون‌ای قمری لگد بر بخت سبز خود مزن از من سخن بشنو پر پرواز را گر می‌توانی بشکن‌ای قمری نسیم بی‌ادب را می‌نهادم بند بر گردن سر این طوق اگر می‌بود در دست من‌ای قمری به امید رهایی با تو حال خویش می‌گفتم تو هم یک حلقه افزودی به زنجیر من‌ای قمری چرا زنگ کدورت از تو دارد سرو در خاطر؟ ز خاکستر اگر آیینه گردد روشن‌ای قمری نداند سرو موزون از کدامین رخنه بگریزد چو گردد کلک صائب جلوه گر در گلشن‌ای قمری