صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۷۵۱

اگر چون نرگس نادیده بر کف جام زر داری همان بر خرده گل از تهی چشمی نظر داری ترا چون سبزه زیر سنگ دارد کاهلی، ورنه به آهی می‌توانی چرخ را از جای برداری چراای موج چون آب گهر یک جا گره گشتی؟ که در هر جنبشی دام تماشای دگر داری توانی دست در آغوش کردن تنگ با دریا اگر دست از عنان اختیار خویش برداری تو کز حیرت چو قمری حلقه بیرون در گشتی چه حاصل زین که یار خویش را در زیر پر داری؟ ترا چون باده در زندان گل، افسردگی دارد به جوشی می‌توانی زین سر خم خشت برداری مشو در هم رخت گر شد کبود از سیلی اخوان که بی‌این نیل از چشم خریداران خطر داری چه می‌لرزی چو کشتی بر سر یک بادبان دایم؟ چو خود را بشکنی صد شهپر از موج خطر داری چه حاصل زین که می‌از ساغر خورشید می‌نوشی همان بر چهره این داغ کلف را چون قمر داری مشو مغرور گفتار شکرریز خودای طوطی که این شیرینی از حسن گلوسوز شکر داری ترا با یک نظر چون سیر بیند دیده عاشق؟ که در هر پرده‌ای چون برگ گل روی دگر داری ازان بارست بر دل جلوه‌ات ای سرو بی‌حاصل که با چندین گره دست از رعونت بر کمر داری تواند قطره اشکی بهم پیچید دوزخ را چه می‌اندیشی از آتش چو با خود چشم‌تر داری ندارد حاصلی جز داغ، گلزار جهان صائب غنیمت دان اگر چون لاله داغی بر جگر داری