صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۷۴۸

ز مطلب در حجابی تا نظر بر مدعا داری نگردی آشنای خویش تا یک آشنا داری گهی از آسمان داری شکایت، گاه از انجم به دریا برنمی آیی، جدل با ناخدا داری گل بی‌خار می‌گردد اگر دورافکنی از خود همان خاری که در پیراهن از نشو و نما داری تامل راه ناهموار را هموار می‌سازد خطر داری ز راه راست تا سر در هوا داری ازان چون طایر یک بال کوتاه است پروازت که دستی بر کمر از ناز و دستی در دعا داری گهی از بحر گوهر، گاه از کان لعل می‌جویی نمی‌دانی درین یک مشت گل پنهان چها داری ز گل نعل سفر دارد در آتش خاک این گلشن تو از شبنم درین بستانسرا چمن وفا داری در اول گام خواهی پشت پا زد سایه خود را اگر دانی که چون راه درازی پیش پا داری به مقدار تعلق بر تو آفت دست می‌یابد خطر از آتش سوزان به قدر بوریا داری عبث خون می‌خورم، بیهوده بر سر خاک می‌ریزم تو با آن حسن بی‌پروا کجا پروای ما داری؟ نبینی روی ظلمت در شبستان فنا صائب اگر گم کرده راهان را چراغی پیش پا داری