صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۷۴۱

مرا از عشق داغی بر دل افگار بایستی چراغی بر سر بالین این بیمار بایستی نمی‌شد فرصت خاریدن سر باددستان را به مقدار خرابی گر مرا معمار بایستی غلط کردم نیفتادم به فکر ظاهرآرایی به جای عقل در سر طره دستار بایستی نباشد تکیه گاهی غنچه را بهتر ز شاخ گل سر منصور را بالین ز چوب دار بایستی جنون را می‌نماید چون فلاخن سنگ دست افشان دل دیوانه ما بر سر بازار بایستی به آبم راند غفلت، ورنه این عمر گرامی را که در گفتار کردم صرف، در کردار بایستی دهان مور را پر خاک دارد بی‌زبانی‌ها مرا تیغ زبان چون مار بی‌زنهار بایستی نشد از چشم شوخ او نگاهی قسمتم هرگز مرا هم بهره‌ای زین دولت بیدار بایستی یکی صد شد ز تسبیح ریایی عقده کارم مرا از خط ساغر بر کمر زنار بایستی به تار اشک صائب می‌کشیدم ریگ هامون را به قدر جرم اگر تسبیح استغفار بایستی