صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۷۳۴

شکوه‌ای دارم به شرط آن که پنهان بشنوی پیش ازان کز من خبر در کافرستان بشنوی در خزان‌ای شاخ گل گرد سرت پر می‌زند حرف بلبل را اگر در نوبهاران بشنوی چون سهیل از دیدن رنگش به خون غلطیده‌ای آه اگر بویی ازان سیب زنخدان بشنوی ناله زنجیر، مغناطیس شور عشق است داستان زلف سر کن تا پریشان بشنوی تا به خون خود توانی کرد لب شیرین، مباد حرف تلخ از خضر بهر آب حیوان بشنوی نکهت پیراهن او سر به مهر غیرت است نیست بوی گل که از هر باغ و بستان بشنوی ناله ناقوس هم راهی به مقصد می‌برد از موئذن چند صائب بانگ ایمان بشنوی؟