صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۷۲۸

من به حال مرگ و تو درمان دشمن می‌کنی این ستم‌ها چیست‌ای بی‌درد بر من می‌کنی؟ بد نکردم چون تویی را برگزیدم از جهان خاک عالم را چرا در دیده من می‌کنی؟ می‌توان دل را به اندک روی گرمی زنده داشت آتش ما را چرا محتاج دامن می‌کنی؟ نیستی گردون، ولی بر عادت گردون تو هم می‌کشی آخر چراغی را که روشن می‌کنی گرم می‌پرسی مرا بهر فریب دیگران در لباس دوستداران کار دشمن می‌کنی نیست با سنگین دلان هرگز سر و کاری ترا خنده بر سرگشتگی‌های فلاخن می‌کنی