صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۷۲۴

چند اسباب اقامت جمع در عالم کنی؟ ریشه تا کی در زمین عاریت محکم کنی؟ چند در پیری ز فوت مطلب دنیای دون قامت خم گشته خود حلقه ماتم کنی؟ فکر آب و نان برآورد از حضور دل ترا ترک جنت بهر گندم چند چون آدم کنی؟ می‌شود بی‌منت مرهم چو داغ لاله خشک داغ خود را گر ز خون گرم خود مرهم کنی می‌توانی همچو عیسی آسمان پرواز شد سوزن خود گر جدا از رشته مریم کنی گر کنی گردآوری خود را درین بستانسرا سر برون از روزن خورشید چون شبنم کنی خون دل چون آب حیوان بر تو گردد خوشگوار با سفال خود قناعت گر ز جام جم کنی آستانت بوسه گاه راست کیشان می‌شود از عبادت چون کمان گر قامت خود خم کنی گر دل خود را به تیغ آه سازی چاک چاک پنجه در سرپنجه آن زلف خم در خم کنی جز شکار دل که بوی مشک می‌آید ازو بوی خون آید ز هر صیدی که در عالم کنی در گریبان تنک ظرف اخگری افکنده‌ای هر که را جز دل به راز خویشتن محرم کنی می‌شوی از شش جهت روشندلان را قبله گاه صلح اگر چون کعبه با شورابه زمزم کنی می‌کنی پیدا به حرف و صوت دشمن بهر خود از ره برهان و حجت هر که را ملزم کنی هیچ کس انگشت بر حرف تو نتواند نهاد گر به نقش راست از چپ صلح چون خاتم کنی کشف گردد بر تو صائب جمله اسرار جهان کاسه زانوی خود را گر تو جام جم کنی