صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۶۹۸

نیست اکسیری به عالم بهتر از افتادگی قطره ناچیز گردد گوهر از افتادگی از تواضع افسر خورشید زرین گشته است کم نمی‌گردد فروغ گوهر از افتادگی خصم سرکش را به نرمی می‌توان خاموش کرد پست سازد شعله را خاکستر از افتادگی می‌تواند یک نفس آفاق را تسخیر کرد هر که چون پرتو کند بال و پر از افتادگی از برای پرتو خود مهر می‌کرد اختیار رتبه‌ای می‌بود اگر بالاتر از افتادگی رتبه افتادگی این بس که شاهان جا دهند سایه بال هما را بر سر از افتادگی بر سر شاهان عالم می‌تواند پا گذاشت هر که چون خورشید سازد افسر از افتادگی خصم بالا دست را خواهی اگر عاجز کنی هیچ فنی نیست صائب بهتر از افتادگی