صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۴۶۶

می‌چکد آب حیات از سبزه زار خط تو می‌شود جان تازه از سیر بهار خط تو قطعه یاقوت افتاده است مردم را ز چشم همچو تقویم کهن در روزگار خط تو آنچه گرد ماه تابان می‌نماید هاله نیست مه حصاری گشته از شرم غبار خط تو چشم حسرت می‌شود هر حلقه زان زلف سیاه گر به این عنوان شد دلها شکار خط تو سنبل فردوس ریزد خار در پیراهنش دیده هر کس که شد آیینه دار خط تو در لباس کفر آوردن به ایمان خلق را ختم شد بر مصحف خط غبار خط تو خواندن فرمان شاهان را نثاری لازم است چون نسازم خرده جان را نثار خط تو؟ عاقبت با دیده‌ام کار جواهر سرمه کرد گرچه چشمم شد سفید از انتظار خط تو یاد کن ما را به پیغامی که ده روز دگر می‌شود خاک فراموشان غبار خط تو چون خط استاد کز ماندن شود حسنش زیاد بیش شد از کهنه گشتن اعتبار خط تو حلقه‌ها در گوش خورشید درخشان می‌کشد گر بلندی این چنین گیرد غبار خط تو می‌کنم بر نامرادی با کمال شوق صبر تا شود خاک مراد من غبار خط تو قسمت آن زلف صائب با رسایی‌ها نشد امتدادی را که دارد گیرودار خط تو