صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۴۵۵

زهر آب زندگانی می‌شود در جام او نیست فرقی در میان بوسه و دشنام او قاصدان را لب ز پیغام زبانی می‌شود نامه سربسته از شیرینی پیغام او چون خط عنبرفشان، پیچ و خم تار نگاه مو به مو پیداست از رخساره گلفام او می‌کند از طوق قمری حلقه نام سرو را از صنوبر قامتان هر جا برآید نام او می‌کند زنجیر جوهر پاره چون دیوانگان ز اشتیاق خون من شمشیر خون آشام او عالمی چون سایه زیر پای او افتاده‌اند تا که را از خاک بردارد دل خودکام او بر گرفتاران ره اندیشه پرواز بست بس که گیرنده است چشم حلقه‌های دام او اینقدر گیرندگی در خاک هم می‌بوده است؟ ماه نتواند گذشتن از کنار بام او هر که صائب همچو مجنون می‌شود یکرنگ عشق هر کجا وحشی غزالی هست گردد رام او