صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۴۵۰

آتشین رویی که شد آیینه دل آب ازو مرکز پرگار حیرت می‌شود سیماب ازو نامسلمانی که تسبیح مرا زنار کرد چون دل قندیل می‌لرزد دل محراب ازو گوهری را کز محیط عشق من خوش کرده‌ام خاتم جم می‌شود هر حلقه گرداب ازو ماه شبگردی کز او ویرانه من روشن است چاکها در سینه دارد چون کتان مهتاب ازو گل چه باشد پیش روی لاله رنگش، کز شفق خون خود را می‌خورد خورشید عالمتاب ازو حسن عالمسوز او هر چند در صد پرده بود سرمه شد در دیده من پرده‌های خواب ازو حرف گفتن در میان عشق و دل انصاف نیست صاحب منزل ازو، منزل ازو، اسباب ازو از حجاب عشق صائب روی چون خورشید او رفت در ابر خط و چشمی ندادم آب ازو