صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۴۳۸

ای خطت رهنمای سوختگان لب لعلت دوای سوختگان خواب مخمل شود ز همواری خار در زیر پای سوختگان می‌کند آب تلخ، کار گلاب در مقام رضای سوختگان دل آیینه را دهد پرداز چهره با صفای سوختگان مژه آفتاب می‌سوزد از فروغ لقای سوختگان کاه را می‌کند ز دانه جدا رخ چون کهربای سوختگان نقش امید می‌زند بر پای (کذا) موجه بوریای سوختگان برنگردد ز آستان اثر دست خالی، دعای سوختگان خال رخساره قبول بود طاعت بی‌ریای سوختگان