صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۱۵۳۶

بس که مژگان تو بر دیده روشن زده است پرده دیده من کاغذ سوزن زده است خون گل بند ز خاکستر بلبل نشود دشنه ناله که بر سینه گلشن زده است؟ هر طرف می‌نگرم برق بلا جلوه گرست آتش خوی ترا باز که دامن زده است؟ قسم سنگ ملامت به سر سخت من است داغ تا سکه سودا به سر من زده است تا توای مور به تاراج کمر می‌بندی خویش را برق سبکسیر به خرمن زده است شرری کرده جدا بهر دل من اول هر که در روی زمین سنگ به آهن زده است مشکل از صبح قیامت به خود آیم صائب که ره هوش من آن نرگس پر فن زده است