صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۱۵۱

می‌کشد خاطر به جا و منزل دیگر مرا چرخ گویا ساخت از آب و گل دیگر مرا عمر شد در گوشمالم صرف، گویا روزگار می‌کند ساز از برای محفل دیگر مرا گر چه در ظاهر چو مجنون رو به حی آورده‌ام نیست غیر از پرده دل محمل دیگر مرا سوخت تخم من ز برق عشق و دهقان هر نفس می‌فشاند در زمین قابل دیگر مرا چون گهر چندان که اندازم درین دریا نظر نیست جز گرد یتیمی ساحل دیگر مرا چشم من سیر از جهان و هر دم از بهر طمع کاسه دریوزه سازد سایل دیگر مرا هر کجا چون سایه رو آرم ز آباد و خراب نیست جز افتادگی سر منزل دیگر مرا گر چه دل خون شد ز درد عشق صائب کاشکی در بساط سینه بودی صد دل دیگر مرا