صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۱۵۱۱

چشم پر خون، صدف گوهر یکدانه اوست دل هر کس که شود زیر و زبر خانه اوست لیلی وحشی ما را نبود خلوت خاص روز هر کس که سیه گشت، سیه خانه اوست هر دل خسته که خون می‌چکد از فریادش می‌توان یافت که ناقوس صنمخانه اوست بر لب هر که بود مهر خموشی جاوید بوسه زن از سر اخلاص، که پیمانه اوست این پریشان سفرانی که درین بادیه‌اند همه را روی توجه به در خانه اوست حرف آن سلسله زلف، مسلسل بادا! که شب هستی ما زنده به افسانه اوست آن که سجاده‌اش از سینه بی‌کینه ماست دل صد پاره ما سبحه صد دانه اوست هر چراغی نکند دیده ما را روشن ما و آن شمع که نه دایره و پروانه اوست هیچ کس گرد دل ما نتواند گردید کاین شکاری است که در پنجه شیرانه اوست دام او می‌کند آزاد ز غم‌ها دل را سیر چشمی ز دو عالم، اثر دانه اوست این کهن قصر که پشت سر طوفان دیده است بی‌قرار از اثر جلوه مستانه اوست چاره دردسر هستی ناقص صائب گر ز من می‌شنوی، صندل بتخانه اوست آشنایی که ز من دور نگردد صائب در خرابات جهان معنی بیگانه اوست