صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۱۵۰۶

نفس سوخته شمع سر بالین من است مهر خاموشی من جام جهان بین من است تیغ چون بید ز جان سختی من می‌لرزد موج بی‌بال وپر از لنگر تمکین من است بر دلم گرد یتیمی چو گهر نیست گران عشرت روی زمین در دل غمگین من است لنگر از خویش سرانجام دهد کشتی من پله خواب، گران از دل سنگین من است حسن از تربیت عشق شود عالمسوز سرخی روی گل از نغمه رنگین من است خواهد از نقش به نقاش رسانید مرا اتحادی که در آیینه حق بین من است بحر از پنجه مرجان نپذیرد آرام ناصح از ساده دلی در پی تسکین من است شده‌ام خانه دربسته ز حیرت صائب می‌خورد خون خود آن کس که سخن چین من است