صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۱۴۹

گر چه سیمای خزان دارد رخ چون زر مرا در سواد دل بهاری هست چون عنبر مرا آرزویی هر زمان در دل بر آتش می‌نهم آتش بی‌دود، باشد عیب چون مجمر مرا جوهر آیینه من چون زره زیر قباست در صفای سینه پوشیده است بس جوهر مرا نعمتی چون سیر چشمی نیست بر خوان وجود بی‌نیاز از بحر دارد آب این گوهر مرا چهره خورشید پنهان است در زنگار من می‌زند صیقل به چشم بسته روشنگر مرا گر چه چون شبنم درین گلشن غریب افتاده‌ام باغبان از دامن گل می‌کند بستر مرا بس که دیدم سرد مهری از نسیم نوبهار باده خون مرده شد چون لاله در ساغر مرا سنگ خارا را شرار من گریبان پاره کرد ساده لوح آن کس که می‌پوشد به خاکستر مرا می‌شود از غفلت سرشار من رگ‌های خواب سوزن الماس اگر ریزند در بستر مرا خرده بینی نیست صائب، ور نه چون خال بتان یک جهان معنی است در هر نقطه‌ای مضمر مرا