صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۱۴۷

زلف را نبود سرانجامی که می‌باید مرا خط مگر سامان دهد دامی که می‌باید مرا کم مبادا سایه عشق از سرم، کز درد و داغ می‌رساند پخته و خامی که می‌باید مرا برنمی دارد به رغم من نظر از خاک راه می‌فشاند بر زمین جامی که می‌باید مرا از غلط بخشی کند در کار ارباب هوس آن لب خوش حرف، دشنامی که می‌باید مرا از پریدن‌های چشم و از تپیدن‌های دل می‌رسد از یار پیغامی که می‌باید مرا حرص چون ریگ روان منزل نمی‌داند که چیست ور نه آماده است هر کامی که می‌باید مرا می‌درخشد از ته هر حلقه روز روشنی در شب زلف است ایامی که می‌باید مرا نیست بعد از عشق پروای صراطم، زان که داد این ره باریک، اندامی که باید مرا حق به دست من بود صائب اگر خون می‌خورم نیست در میخانه‌ها جامی که می‌باید مرا