صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۱۲۲۲

وقت آن کس خوش که با مینای می‌خرم نشست تا میسر بود در بزم جهان بی‌غم نشست مصحف رویش ز خط تا هم لباس کعبه شد بر فلک از هاله مه در حلقه ماتم نشست شمع ماتم بود امشب شیشه می‌بی رخت بر رخ ساغر چهار انگشت گرد غم نشست! نان جو خور، در بهشت سیر چشمی سیر کن گرد عصیان بهر گندم بر رخ آدم نشست شیشه می‌تکیه بر زانوی ساقی کرده است؟ یا مسیح خوش نفس بر دامن مریم نشست می‌شود از شعله حسن بتان یاقوت آب حیرتی دارم که چون بر روی گل شبنم نشست؟ تا کدامین تشنه بر ریگ روان مالید آب خوش غبار کلفتی بر چهره زمزم نشست برنمی خیزد به سعی آستین صائب ز جای در چه ساعت بر رخ زردم غبار غم نشست؟