شیخ محمود شبستری | کنز الحقایق | در بیان نهایت عشق است

به صورت آدمی کرده است نقاش اگر مردی به معنی آدمی باش چو سلطان خود کند حالی رسولی رسولی دیگری باشد فضولی چو آب آمد تیمم نیست در کار چو روز آمد چراغ از پیش بردار چو پیدا شد ز پشت پرده دلدار یقین دلاله شد معزول از کار به شهری چون درآید شهریاری نماند شحنه را در شهر کاری چو عشق آمد چه جای عقل رعناست که کار عشق بدمستی و غوغاست در آن منزل که عشق آمد ستیزان نباشد عق آنجا جز گریزان چو عشق آمد چه جای عقل و هوشست چو گوید عشق عقل آنجا خموش است در آن منزل که آمد عشق کاری در آمد عقل چون طفلان بزاری اگرچه کارها از عقل شد راست ولیکن کار با عشق بالاست در تحقیق را صندوق عشق است رسول عاشق و معشوق عشقست اگر معشوق را عاشق نبودی که گفتی این حقایق که شنودی ز فیض عقل می‌بین نور راهت ولی در عشق می‌دانی پیشگاهت دو حالست‌ای اخی در عشق پنهان که پیدا می‌شود در عاشقی آن بود در راستی اول مقامش میان عشق و مستی کشت نامش چو شد عاشق تهی از خود فنا دان چو پر گردد ز معشوقش بقا دان چو حاضر گشت جانان کیستم من چو غایب باشم از وی چیستم من اگر صد سال می‌سازی بضاعت بسوزد عشق اندر نیم ساعت کسی کو عاشق است اندر مجازی ندارد عشق صورت را نیازی اگر تو عاشقی اندر حقیقت نشان خواهند از تو در طریقت نشانش چیست ترک خویش گفتن شدن قربان و ترک کیش گفتن سخن در عاشقی بسیار گویند ولی نی اینچنین اسرار گویند همی گویم حدیثی در بیانش ز سر عشق می‌آرم نشانش در گنج معانی باز کردم پس آنگه این سخن آغاز کردم سخن نیکست اگر تو نیک دانی نه در معنی و در صورت بمانی چو بشناسی به دل یک یک دقایق فرو آید به جانت این حقایق