شیخ بهایی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۳

به عالم هر دلی کاو هوشمند است به زنجیر جنون عشق، بند است به جای سدر و کافورم پس از مرگ غبار خاک کوی او، پسند است به کف دارند خلقی نقد جانها سرت گردم، مگر بوسی به چند است؟ حدیث علم رسمی، در خرابات برای دفع چشم بد، سپند است پس از مردن، غباری زان سر کوی به جای سدر و کافورم، پسند است طمع در میوه وصلش، بهائی مکن، کان میوه بر شاخ بلند است بهائی گرچه می‌آید ز کعبه همان دردی کش زناربند است