شکرگفتاری
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
شکرگفتاری . [ ش َ ک َ گ ُ ] (حامص مرکب ) شیرین زبانی . شیرین سخنی . (از یادداشت مؤلف ) : شکرگفتاریت را چون نیوشم که من خود شهد و شکّر میفروشم . سعدی . و رجوع به شکرگفتار شود.
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
شکرگفتاری . [ ش َ ک َ گ ُ ] (حامص مرکب ) شیرین زبانی . شیرین سخنی . (از یادداشت مؤلف ) : شکرگفتاریت را چون نیوشم که من خود شهد و شکّر میفروشم . سعدی . و رجوع به شکرگفتار شود.