شور و شر

شور و شر. [ رُ ش َ ] (ترکیب عطفی، اِ مرکب ) شورشر. شورشار. شورشرابا. شورو شغب . (از ناظم الاطباء). فتنه و فساد : تا برنهاد زلفک شوریده را به رخ اندرفتاد گرد همه شهر شور و شر. عماره . قولش مقر و مایه ٔ نور دل تیغش مکان و معدن شور و شر. ناصرخسرو. سرش مدام ز شور شراب عشق خراب چو مست دایم از آن گرد شور و شر میگشت . سعدی . عالم از شور و شر عشق خبر هیچ نداشت فتنه انگیز جهان غمزه ٔ جادوی تو بود. حافظ. و رجوع به شور و ترکیبات آن شود.