شهریار | گزیده غزلیات | غزل شماره ۴۴ - من نخواهد شد

رقیبت گر هنر هم دزدد از من من نخواهد شد به گلخن گر چه گل هم بشکفد گلشن نخواهد شد مگر با داس سیمین کشت زرین بدروی ورنه به مشتی خوشه درهم کوفتن خرمن نخواهد شد حجابی نیست در طور تجلی لیکن اینش هست که محرم جز شبان وادی ایمن نخواهد شد برو از هفت خط نوشان پای خم می‌میپرس که هر دردی شراب ناب مرد افکن نخواهد شد به آتشگاه حافظ رونق سوز و گداز ازماست چراغ جاودانست این و بی‌روغن نخواهد شد شبستانی که طوفانش دمید از رخنه و روزن دو صد شمعش برافروزی یکی روشن نخواهد شد تو کز گنجینه بیرون تاختی ترسم خرف باشی که گوهر شاهد بازار یا برزن نخواهد شد امید زندگی در سینه‌ها کشتن فغان دارد امین باشی که هرگز مرگ بی‌شیون نخواهد شد دمی چون کوره آتش چرا چون شمع نگدازم عزیز من دل عاشق که از آهن نخواهد شد گل از دامن فرو ریز و چو باد از این چمن بگذر که جز خون دل آخر نقش این دامن نخواهد شد دلی کو شهریارا دشمن جان دوست‌تر دارد دریغ از دوستی با وی که جز دشمن نخواهد شد