شنار

/vâže/

فرهنگ فارسی معین

(شَ) (اِ.) شاخه نورسته.

(شَ) [ ع. ] ۱- (اِ.) عار، ننگ. ۲- زشت - ترین عیب. ۳- در فارسی، شوم، نامبارک.