شعرخوان

شعرخوان . [ ش ِ خوا / خا ] (نف مرکب ) خواننده ٔ شعر. انشادکننده ٔ شعر. که شعر بخواند. (از یادداشت مؤلف ) : بلبل چو سبزه دید همه گشته مشکبوی گاهی سرودگوی شد و گاه شعرخوان . خاقانی . سروقد و ماهروی لاله رخ و مشکبوی چنگزن و باده نوش رقص کن و شعرخوان . خاقانی . آن شاهد شهدلفظ زیبا آن شاعر شعرخوانم این است . نظامی .

واژه ثبت‌شده در فرهنگ املایی