شاه نعمت‌الله ولی | غزلیات | غزل شماره ۶۶

روشنست آئینه گیتی نما می‌نماید نور چشم ما به ما کون جامع جامع قرآن تمام مظهر ذات و صفات کبریا غایت هر غایتی را غایتی است کی بود بی‌ابتدا را انتها رو فنا شو تا بقا یابی از او بلکه بگذر از فنا و از بقا آبروی خویش و بیگانه بود هر که او با بحر باشد آشنا در همه حالی خدا با من بود لاجرم من با خدایم با خدا بنده را از حضرت سید طلب نعمت الله از علی مرتضی