شاه نعمت‌الله ولی | غزلیات | غزل شماره ۶۲۲

چو نور دیده چشم من خیالش درنظر دارد چنین مه رو که من دارم که در دور قمر دارد بیاای بلبل شیدا و این گلزار ما بنگر به هر شاخی که بنشینی بسی گلهای‌تر دارد خراباتست و ماسرمست و ساقی جام می‌بر دست حریف ما بود رندی که او از ما خبر دارد به سالوسی و زراقی بیاید عقل سر گردان ز عشقم باز می‌دارد نمی‌دانم چه سر دارد به نور روی او دیده منور گشت می‌بینم چه خوش چشمی که نور او همیشه در نظر دارد اگرچه ذوق هشیاری بهر حالی بود چیزی ولیکن حال سرمستان ما ذوق دگر دارد حضور نعمت الله را دو سه روزی غنیمت دان که مهمان عزیز است و دگر عزم سفر دارد